ŽELjKA MILANOVIĆ (1965) diplomirala na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu, kod profesora Stanka Šepića 1988; na istom fakultetu je i magistrirala 2000. Nosilac je nekoliko saveznih nagrada stečenih tokom studija: Sarajevo, 1983, Zagreb, 1986. - nagrada na HH takmičenju muzičkih umetnika Jugoslavije, disciplina dirigovanje, kao i nagrade Univerziteta umetnosti u Beogradu za najboljeg studenta I godine studija. Nastupala je s orkestrom Beogradske filharmonije, Simfonijskim orkestrom Radio-televizije Srbije i Orkestrom Akademije umetnosti iz Novog Sada. Tokom studija angažovana u KUD "Abrašević" i horu Beogradski madrigalisti. U Operi Narodnog pozorišta u Beogradu deluje od 1988, a kao dirigent od 1991. Od januara 1995. godine je stalni dirigent Opere Srpskog narodnog pozorišta gde na repertoaru ima opere: Trubadur, Nabuko, Kavalerija rustikana, Faust, Majska noć, Karmen, Madam Baterflaj, Služavka gospodarica, Mocart i Salijeri, Suton, Kod Feme na balu, Ero s onoga svijeta, Slepi miš, Vaskrsenjei Katarina Izmajlova. Nagrade: Godišnja nagrada SNP za dirigovanje operete Slepi miš 2004. i za dirigovanje praizvedbe opere Vaskrsenje Franka Alfana 2005. S Operom Srpskog narodnog pozorišta nastupala je na BEMUS-u 1995. i u Centru "Sava" 2003. i 2004. godine. Član je Udruženja muzičkih umetnika Srbije.

KATARINA MATEOVIĆ-TASIĆ (1964) diplomirala 1987. na Muzičkoj akademiji u Sarajevu, Odsek muzikologije, u klasi profesora Zije Kučukalića. Radila kao profesor u Srednjoj muzičkoj školi "Isidor Bajić", a nakon toga u kulturnoj redakciji Radija 202, Radio Novog Sada. Operskom režijom počela se baviti 1995. godine radeći kao asistent čuvenom operskom reditelju Seržu Vafijadisu na pripremi Gunoovog Fausta. Usledile su brojne predstave tokom poslenjih deset godina rada u Operi Srpskog narodnog pozorišta. Kao pomoćnik operske režije radila je sa: Radoslavom Dorićem (Suton), Irinom Molostovom (Karmen), Egonom Savinom (Ero s onoga svijeta), Polom Fliderom (Vojvoda od Rajhštata), Plamenom Kartalovim (Lučija od Lamermura) Nebojšom Bradićem (Norma), Darijanom Mihajlovićem (Magbet) i mnogim drugim dramskim i operskim rediteljima. Samostalno obnovila Pučinijevu Madam Baterflaj u režiji Mladena Sabljića kojem u spomen posvećuje ovu Tosku.Pohvaljena od strane Srpskog narodnog pozorišta u sezonama 2004. i 2005. za rad na operama Magbet, Lučija od Lamermura i Slepi miš.

(...) naša Ukrajinka i prvakinja u dramskom fahu Svitlana Dekar, svoju Tosku je i ovde gradila u snažnom verističkom zamahu, dopirući do gledališta u punom intenzitetu strastvenog i temperamentnog tumačenja... U ulozi Marija Kavaradosija prvi put se uspešno ogledao mladi Saša Petrović, čiji smo prijatni, "pavarotijevski" obojen glas već više puta isticali. Dodavši dosadašnjim glavnim ulogama još jednu partiju, on je i u ovoj roli plenio, pre svega, i upravo lepotom glasa i muzikalnošću pevanja... Marija ADAMOV, Dnevnik

Na fonu istorijskih događaja iz doba Napoleona, s izrazito političkim karakterom, odvija se jedna snažna drama ljubavi, puna strasti i ljubomore, a koja se tragično završava. To je bio siže popularne drame TOSKA koju je napisao poznati francuski dramski pisac Viktor Sardu krajem devetnaestog veka, a čija su dela u to vreme izvođena po celoj Evropi. Pučini je video tu dramu u izvođenju velike francuske glumice Sare Bernar, prilikom njenog gostovanja u Milanu.Iako nije znao ni reči francuski, ostao je pod snažnim utiskom predstave i oduševio se idejom da napiše operu. Međutim, ubrzo je odustao kada je saznao da se i Verdi zainteresovao za istu dramu. Verdi je pisao: "Postoji jedna Sarduova drama koju bih ja od sveg srca rado preneo u muziku, ako bih još imao vremena za to." Iz kojih razloga je Verdi odustao, ne zna se. Tako je uskoro Pučini, sa svojim libretistima Ilikom i Đakozom pristupio realizaciji dela. Kao i uvek, postavlja velike zahteve pred svoje libretiste. Često je menjao tekst, nije bio zadovoljan i uvek je davao nove zadatke. Premijera je bila 1900. u Rimu. Sledeće godine izvedena je u Parizu, zatim i u Londonu, s velikim uspehom. Raspevana i topla melodika, dve popularne tenorske arije u I i II činu svakako su najčistije muzičke inspiracije, kao i veličanstveni Te Deum u finalu I čina. U libretu su prisutni i politički motivi, tj. borba republikanaca - nosioca ideje francuske revolucije, čiji su predstavnici Kavaradosi i Anđeloti s jedne strane, i mračne sile reakcije na čijoj je strani baron Skarpija, šef policije. Na tom fonu odvija se i izvanredni dramski siže, gde se smenjuju scene najrazličitijih karaktera, pune neverovatnih kontrasta i obrta. Zajedno s operom BOEMI, to je najuspelije delo u pogledu celovitosti Pučinijeve muzičke dramaturgije. Sve su to odlike opere TOSKA koje su uvek privlačile publiku svih podneblja. To je zaista muzička drama u pravom smislu reči. Mladen SABLJIĆ