| |
| |
PEVAČKA I GLUMAČKA UBEDLJIVOST
/.../ Soldatović je sebi postavio zadatak da kompletnu radnju jednog od najpopularnijih ostvarenja tzv. "železnog" repertoara postavi u otvoren prostor, zelenilo parkova, ulice koje se pomiču pred očima publike, pokretne žive zidove (igraju ih statisti obučeni u pelerine - kukuljice) koji osim dramaturške, imaju i funkciju bržeg i efikasnijeg toka i promene zbivanja. Odličnog saradnika imao je u scenografu Daliboru Tobdžiću. Tim slikovitim zelenim ambijentima dobro korenspondiraju primereni renesansni kostimi Mirjane Stojanović-Maurič, kao i odeća baletskih igrača - nimfi i satira (koreograf Liana Dorina Janku), koji u prvoj slici grade početnu "okamenjenu" sliku, "zamrznuti" kadar raskalašne zabave u kući Vojvode. Tumači ga mladi Saša Petrović, koji je svoj lepi talenat i bogat vokalni potencijal već potvrdio visokim nagradama na međunarodnim pevačkim takmičenjima i nekolikim glavnim ulogama na sceni Opere Srpskog narodnog pozorišta, što mu prognozira uspešnu karijeru. /.../
Glavnu žensku ulogu, nežnu i nevinu Đildu, kojoj je, kao i ostalim likovima, svojstven dualizam, dvojstvo karaktera, vokalno iznenađujuće zrelo ostvarila Danijela Jovanović, koja sve uspešnije osvaja vodeći sopranski fah (Rozina, Adina, Violeta). Dugim dahom, toplo i osećajno vajala je bravurozno naglašene arije svoje partije (kao i duete s Rigoletom i Vojvodom), bez problema izdržavajući tonove, sigurna u koloraturama i visinama, sve vreme potvrđujući da joj ta rola pristaje i kao u osnovi lirskom glasu, tako i u glumačkom aspektu.
Lepu sestru najamljenog ubice Sparafučila (koga je vokalno i scenski, sa sebi svojstvenim glumačkim "štosovima", moćno doneo bas Branislav Jatić) tumačila je glumački uverljivo i vizuelno atraktivno, podrugljiva u odgovaranju Vojvodi (u izražajnom kvartetu u trećem činu) Marina Pavlović-Barać, a tragični lik grofa Monteronea, ubedljiv u svom osvetničkom raspoloženju, Miodrag Milanović.
Pohvalno je što su epizodne uloge (uz iskusne Sašu Kovačića i Igora Ksionžika) poverene još studentima, od kojih se impozantnim bas-baritonom i pojavom izdvojio, kao Grof Čeprano, Nikola Nikolić, a zaobljenim mecosopranom, Željka Zdjelar. Odlične muške horove dvorjana i zaverenika u saglasnoj gradaciji, iznijansiranosti, akcentuaciji i akceleraciji s orkestrom, pripremila je dirigent hora Vesna Kesić-Krsmanović, potvrđujući s pevačima značajne mogućnosti tog dela našeg operskog ansambla. Sve elemente izvođenja spojio je iskusnom dirigentskom rukom i velikim umetničkim senzibilitetom, dirigent Jon Janku. S izraženim smislom za praćenje, podržavanje i vođenje pevača i podvlačenje dramaturgije zbivanja, ugledni dirigent je, učinio, počev već od zloslutne uvertire, da orkestar ostvari, takođe, izvanredne momente, i to ne samo u klasičnoj trodelnoj pratnji, nego i u pažljivoj izdiferenciranosti pojedinih deonica, posebno u završnoj sceni oluje, ujedinjene s dejstvenim svetlosnim efektima.
Marija ADAMOV
/Dnevnik, 30. septembar 2003/
U STILU ZANIMLJIVO OSTVARENIH REŽIJA
Postavka Rigoleta Voje Soldatovića je potpuno u maniru njegovih zanimljivih i privlačno ostvarenih režija, koje nikada nisu izneverile ukus i naklonost publike. I danas se pamti njegova Viva la mama ili mjuzikl Violinista na krovu - kultna predstava Srpskog narodnog pozorišta, kao i Rahmanjinov Aleko nagrađen Medaljom "Puškin".
Soldatović je kompletnu radnju unutar dramaturškog zapleta i raspleta Rigoleta smestio u plener, koji je scenograf Dalibor Tobdžić s romantičnim prizvukom osmislio kao prostor parka ispred dvorca ili dvorišni deo s kafanom. Brzom smenom ambijenta, koja se događa pred publikom, ostvaruje se dinamizam predstave.
Pevačka vertikala opere nesumnjivo je sâm Rigoleto, izuzetno zahtevna uloga koja od baritona iziskuje vanredno dobru pevačku pripremljenost i zrelost, kao i široki dijapazon dramske izražajnosti. U tom smislu je Kamil Mara umetnik raskošnih interpretativnih pevačkih dometa, novosadskoj publici ponudio izvanredno izgrađen lik. Uz njega je mlada Danijela Jovanović svojim koloraturnim sopranom lik Đilde izvajala dramski suptilno, a pevački sigurno.
/.../ Uz pomenute pevače, kvalitetu predstave koja pleni lepotom muzike i pevljivim melodijama, doprineli su poznati operski glasovi Branislava Jatića, Saše Kovačića, Marine Pavlović-Barać, Vesne Popović i drugih.
Hor je bio izuzetno pripremljen, a orkestar vođen rukom Jona Jankua, u duhu Verdijeve partiture zvučao je kao svojevrstan komentator scenskih zbivanjnja. Estetski oblikovani kostimi Mirjane Stojanović-Maurič doprineli su stilskom profilisanju epohe.
Snežana SUBIĆ
/TV Novi Sad, Novosadske razglednice, 28. septembar 2003./
KAMIL MARA KAO RIGOLETO
Razumljivo je što je uloga specifičnog, čak u neku ruku, abnormalnog ljudskog, ali u suštini i jednog od najhumanijih Verdijevih likova, partija dvorske budale Rigoleta, stožer istoimene opere, životni san svakog baritona, vrhunac repertoara za ovaj fah. Pored širokog raspona vokalne palete, ona osim pevačke zrelosti zahteva i ogroman dijapazon osećajnosti. S puno izražajnosti, psiholoških pauza i valera, tumačio ju je, na vrhuncu umetničke zrelosti, odličan gost iz Rumunije, Kamil Mara. U raskošnoj skali stanja, od sarkazma, preko skrivene, a potom i otvorene mržnje, prema raskalašnim dvorjanima i vojvodi, od ogromne, povređene roditeljske ljubavi do nezaustavljive, slepe želje za osvetom, Mara je svog Rigoleta doveo do potresnog, klasicistički tragičnog kraja, i samog pogođenog sudbinskom kletvom, vrhunac dostigavši u drugom činu, sceni koja snažno ujedinjuje prikriveni nemir, furiozni gnev i potresnu molbu, sličan razdirući bol prikazavši i na kraju opere, s mrtvom Đildom u rukama.PREMIJERA RIGOLETA
/.../ Upravo zbog te višeslojnosti muzičkog značenja, opera kao što je Rigoleto predstavlja veliki ispit za izvođače, a naročito za tumača najsloženije - naslovne uloge. Na premijeri 27. septembra to je bilo za nas potpuno novo ime: Kamil Mara. Odličan rumunski bas-bariton raskošnog glasa velike izražajne moći, bio je otkrovenje, zahvaljujući kome je publika mogla da doživi ovo remek-delo u punom sjaju. Poneseni njegovom potresnom, psihološki iznijansiranom kreacijom dvorske lude i brižnog oca, kojeg razdiru suprotstavljena osećanja ljubavi i mržnje, i ostali solisti potrudili su se da mu budu ravnopravni partneri. Posebno ističemo doprinos Danijele Jovanović, mlade sopranistkinje koja se poslednjih godina nalazi u stalnom usponu i sazrevanju, a sada je nizu ostvarenih uloga dodala i Đildu. Njena lepa pojava i visoki vokalno-interpretativni kvaliteti, koji u potpunosti odgovaraju zahtevima partije Đilde, pružili su publici trenutke uživanja ne samo u čuvenoj ariji u drugoj slici, već i u lepo izbalansiranim i izražajnim duetima s Rigoletom i Vojvodom od Mantove. Tenor Saša Petrović imao je na ovoj premijeri težak teret odgovornosti da pred svojom publikom opravda nedavno osvojenu I nagradu na Međunarodnom takmičenju u Trogiru. Iako bez sumnje tehnički vlada izuzetno zahtevnom rolom Vojvode (u šta smo se uverili na pretpremijeri), on je ovoga puta bio pomalo glasovno stegnut. Odličnu ulogu ostvario je Branislav Jatić kao bandit Sparafučile: ovoga puta intonativno potpuno stabilan i glasovno moćan, plastično i originalno upotpunjujući zanimljivu vokalnu liniju svog junaka nizom odgovarajućih glumačkih "caka". Miodrag Milanović, kao grof Monterone, bio je izuzetno upečatljiv, a od ostalih solista istakli su se Željka Zdjelar kao Đovana i Nikola Nikolić koji je uspešno debitovao ulogom grofa Čeprana. Madalena u tumačenju Marine Pavlović-Barać bila je vizuelno privlačna i doprinela je živosti dramskog zapleta.
Posebne pohvale upućujemo muškom horskom ansamblu koji je pripremila Vesna Kesić-Krsmanović. Ritmički precizni, u izgovoru i akcentuaciji jasni i dinamički iznijansirani, oni su u svim scenama davali potreban zvučni kolorit i značajno doprineli opštem dobrom utisku. Orkestar je budno i spretno pratio iskusnu ruku dirigenta Jankua, koji je optimalno odabranim tempima znalački istaknuo karakter sveke numere, povezujući ih u kompaktnu celinu.
/.../ Ton raskoši svemu tome davali su kostimi Mirjane Stojanović-Maurič i dopadljiva koreografija plesnih tačaka u I činu (Liana Dorina Janku) koje su pored baletskog ansambla izvodili i horisti.
Rigoleto je inače opera koje od sezone 1995/96. nije bilo na repertoaru, a po atraktivnosti i proverenim muzičko-scenskim kvalitetima, odnosno po značaju u celokupnoj istoriji opere, svakako zaslužuje da ponovo postane deo ponude na kojoj će stasavati nove generacije pevača, ali i operske publke.
Olena PUŠKAŠ /Radio Novi Sad/ |
|
|
|
 "uvecaj sliku")
 "uvecaj sliku")
 "uvecaj sliku")
 "uvecaj sliku")
 "uvecaj sliku")
 "uvecaj sliku")
